آدم ها به اندازه ظرفیتشان اند، فقط و فقط.

یکی از دلخوشی های این عالم دوستانند. حالا مرا امروز در نظر بگیرید وقتی از یکی از این دلخوشی های عالم یک عمل محیرالعقول دیدم که آنقدر ناراحت بودم از این دلخوشی که فقط میخواستم گوشی را بردارم و صمن عرض چند کلمه درشتِ متناسب شرایط فقط بپرسم چرا؟

اما تماس نگرفتم و طبیعتا کلمات درشتم را قورت دادم و نگهشان داشتم برای خودم.

حالا حتی اگر ببینمش هم، میگویم و میخندم و حتی نمیپرسم چرا.

اما فقط میدانم که تا همینجا میتوانستم رویش حساب کنم و بالعکس و نه بیشتر و مِن بعدی در کار نیست.

سه شنبه سیزدهم آذر ۱۳۹۷ | | فروغ |

لینک های مهم

خانه
آرشیو
تیترها
طراح

نوشته‌های پیشین

شهریور ۱۴۰۲
تیر ۱۴۰۲
اردیبهشت ۱۴۰۲
فروردین ۱۴۰۲
اسفند ۱۴۰۱
بهمن ۱۴۰۱
دی ۱۴۰۱
شهریور ۱۴۰۱
مرداد ۱۴۰۱
تیر ۱۴۰۱
خرداد ۱۴۰۱
اردیبهشت ۱۴۰۱
فروردین ۱۴۰۱
اسفند ۱۴۰۰
بهمن ۱۴۰۰
دی ۱۴۰۰
آذر ۱۴۰۰
مرداد ۱۴۰۰
بهمن ۱۳۹۹
دی ۱۳۹۹
آذر ۱۳۹۹
مهر ۱۳۹۹
شهریور ۱۳۹۹
مرداد ۱۳۹۹
تیر ۱۳۹۹
اردیبهشت ۱۳۹۹
فروردین ۱۳۹۹
دی ۱۳۹۸
آذر ۱۳۹۸
آبان ۱۳۹۸
مهر ۱۳۹۸
شهریور ۱۳۹۸
مرداد ۱۳۹۸
تیر ۱۳۹۸
خرداد ۱۳۹۸
اسفند ۱۳۹۷
آرشيو

کد

دشت های دور

دریافت کد تاریخ شمسی